بازی High on Life از آن دست بازیهاییست که از همان صحنههای ابتداییشان، قادر اند که حد فاصلِ شوخی و جدیت را عمداً بر هم بزنند. این بازی جذاب ساختهای از Squanch Games است و بیش از آنکه بخواهد خودش را جدی بگیرد، میخواهد بازیکن را در بطن یک جهان بیقاعده، شلوغ و زباندار رها کند، مقصودم جهانیست که در آن حتی اسلحهها هم حرف میزنند و سکوت جایی در طراحی ندارد. در همان دقایق ابتدایی، بازی حس عجیبی ایجاد میکند، انگار وارد یک انیمیشن بزرگسالانه شدهایم که مدام بین طنز، طعنه و خشونت جابهجا میشود، بدون آن که بخواهد به یک لحن ثابت وفادار بماند. همین بیثباتی لحن، هم نقطهی قوت است و هم نقطهای که ممکن است خیلی زود خستهکننده شود.
بررسی بازی High on Life برای PS5
دنیایی که مدام حرف میزند
در High on Life تقریباً هیچ لحظهای از سکوت واقعی وجود ندارد. وضعیت چنان است که محیط، شخصیتها و حتی سلاحها دائماً در حال صحبت کردن هستند. گاه این گفتوگوها بامزه اند و گاه آنقدر کشدار میشوند که حس میکنی بازی عمداً نمیخواهد اجازه دهد در فضا غرق شوی.
در تجربهی شخصی من، همین ویژگی در ابتدا جذاب بود، نوعی تازگی بود که در شوترهای اولشخص کمتر دیده میشود، اما بعد از مدتی تبدیل به نوعی شلوغی صوتی میشود که تمرکز را از گیمپلی میگیرد.
شوخی بهعنوان ستون اصلی، نه تزئین
بازی High on Life عملاً روی کمدی بنا شده است. طنزهای شکسته، دیالوگهای غیرجدی و ارجاعات مداوم به فرهنگ عامه، هویت اصلی آن را شکل میدهند، اما نکتهی مهم اینجاست که تمامی این شوخیها یکدست نیستند، برخی دقیق و خلاق اند و برخی دیگر بیش از حد تکراری یا حتی کودکانه به نظر میرسند.
این نوسان کیفیت باعث میشود تجربهی بازی همواره قابل پیشبینی نباشد و این البته هم میتواند جذاب باشد و هم آزاردهنده.
گیمپلی؛ ساده، اما گاهی بیش از حد ساده
از نظر ساختار، High on Life یک شوتر اولشخص سبک است که عمدتاً روی حرکت، استفاده از اسلحههای زنده و تعامل با محیط تکیه دارد تا پیچیدگی مکانیکی. در آن لحظات که درگیر مبارزه میشوی، بازی روان و سرگرمکننده است، اما خیلی زود مشخص میشود که عمق سیستمهای درگیری چندان زیاد نیست. دشمنان الگوهای نسبتاً سادهای دارند و چالش بازی بیشتر از جنس آشفتگی محیطی است تا تاکتیک واقعی.
طراحی اسلحههای زنده؛ ایدهای که بازی را نجات میدهد
اسلحههایی هستند که شخصیت دارند و حرف میزنند از خلاقانهترین بخشهای بازی اند. هر کدام از آنها نهتنها مکانیک متفاوتی ارائه میدهند، بلکه بهنوعی در روایت هم دخیل اند. این ایده در ابتدا واقعاً تازه و حتی درخشان است، چون باعث میشود سلاح فقط ابزار نباشد، بلکه بخشی از روایت باشد. با این حال – همانطور که بازی جلو میرود – این ایده هم زیر حجم شوخیها و دیالوگهای مداوم کمی فرسوده میشود.
جهانسازی؛ میان خلاقیت و بینظمی
دنیای بازی پر از ایدههای عجیب و طراحیهای غیرمتعارف است، ایدههایی از سیارات مختلف گرفته تا شخصیتهای فرعی که هرکدام قرار است بخشی از این هرجومرج طنزآمیز را کامل کنند، اما این جهان، انسجام روایی محکمی ندارد، بلکه بیشتر شبیه به مجموعهای از ایدههای پراکنده است که کنار هم قرار گرفتهاند، بدون آنکه همیشه به یک مسیر روایی منسجم برسند.
نقدی که نمیشود نادیده گرفت
اگر بخواهم صادقانه بگویم، High on Life بیش از حد به طنز خود تکیه میکند. بازی انگار مطمئن است که همین شوخیها کافی هستند تا تجربه را سرپا نگه دارند، در حالی که در نبود یک گیمپلی عمیقتر یا روایت منسجمتر، این بار طنز بهتنهایی همیشه جواب نمیدهد. در نتیجهی همین قضیه است که تجربهی بازی برای برخی لحظات بسیار سرگرمکننده است، اما در بخشهایی هم احساس تکرار و کشدار بودن به آن نفوذ میکند.
نسخهی PS5؛ روان، اما بدون شگفتی خاص
روی PS5 بازی از نظر عملکرد فنی مشکلی جدی ندارد، اجرا روان است و بارگذاریها سریع انجام میشوند، اما نباید انتظار یک جهش تکنیکی یا استفاده چشمگیر از قابلیتهای نسل نهم را داشت. تجربه بیشتر همان چیزی است که روی سایر پلتفرمها هم دیده میشود.
ویژگیهای نسخه PS5 بازی High on Life در یک نگاه
- نسخهی فیزیکی (دیسک) بازی برای PS5
- شوتر اولشخص کمدی و دیالوگمحور
- اسلحههای زنده با شخصیت مستقل
- طنز غیرمتعارف و بزرگسالانه
- جهانسازی عجیب و چندسیارهای
- گیمپلی ساده و روان
- تمرکز بالا بر روایت طنزآمیز
- عملکرد پایدار روی PS5
- تجربهی متفاوت نسبت به شوترهای کلاسیک
- ساختهی Squanch Games
